Ik was voor mijn verkiezing in de raad in 2005 al enige tijd actief voor de partij die al generaties door het bloed van mijn familie stroomt. Een partij die zo dicht bij de mensen staat dat je er van kan houden maar er soms ook best van kan balen. Dat menselijke karakter van de partij spreekt me aan en zorgt ervoor dat de PvdA mijn partij is. Het is een echte mensenpartij. En het is de partij die een belangrijke rol heeft gespeeld in de bloei die Deventer de afgelopen 30 jaar heeft doorgemaakt en die het sociale karakter van Deventer mede gevormd heeft. Maar er liggen natuurlijk nog veel zaken die grondig aangepakt moeten worden in de komende jaren. Deventer en haar inwoners zijn nooit klaar.
Ik heb ervoor gekozen om mezelf eind 2004 verkiesbaar te stellen voor de gemeenteraad omdat het belangrijk is dat er ook raadsleden zijn die praten vanuit kennis over en gevoel voor Deventer omdat ze er van jongs af aan zijn opgegroeid. Ikzelf ben in deze gemeente naar de lagere en middelbare school gegaan, heb er gestudeerd, heb ondertussen de stad zien veranderen en ben er volwassen geworden. De band die ik heb met Deventer als mijn stad heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ideeën voor een mooi, trots en sociaal Deventer vorm wil geven via een actieve rol in de gemeentelijke politiek. Een rol die ik dus nu sinds 2005 met veel trots en plezier vervul voor alle Deventenaren.
Mijn missie voor Deventer
Mijn missie voor Deventer is een missie voor mensen. Ik wil me er sterk voor maken dat Deventer een gemeente is en blijft waar ruimte is voor werk. Een gemeente waar voldoende bedrijven zich willen vestigen om Deventer economisch en sociaal sterk te houden. Daarvoor hebben we ruimte voor bedrijven nodig en daar zal dus ruimte voor moeten worden gecreëerd.
Daarnaast is het belangrijk dat er ruimte komt voor wonen. De woningmarkt begint steeds problematischer te worden. Ook in Deventer is de markt voor betaald koop- en huurwoningen voor verschillende groepen mensen onbereikbaar aan het worden. Dat houdt in dat er gebouwd moet worden en dat er gezorgd moet worden dat deze woningen ook betaalbaar zijn. Dat geldt voor zowel voor koop- als huur. Op de huurmarkt moet de wachttijd naar beneden, die neemt de afgelopen jaren al zorgwekkend toe, tot ca. 3 tot 4 jaar in 2006.
Jongeren nemen een moeilijke positie in. In hun groei groeit de stad niet met ze mee. Er is te weinig ruimte voor jongeren om zich te ontwikkelen en te vermaken. Daar moet ook toenemende belangstelling en plek voor ontstaan. Een plek waar jongeren kunnen verblijven loopt nog tegen teveel obstakels aan om ook hen de plek te geven die ook zij nodig hebben. Dat mes snijdt echter wel aan twee kanten. Het wordt jongeren moeilijk gemaakt om hun plek te krijgen, sommige jongeren zorgen er ook voor dat dit moeilijk wordt door hun gedrag. Voor beide zijden moet aandacht en begrip zijn. Er moet aandacht zijn voor deze jongeren in de vorm van jeugdwerk en begeleiding. Daarnaast moeten bewoners serieus genomen worden en in contact komen met deze jongeren.
Dan slaagt de missie voor mensen, want dan heeft iedereen zijn plek om te werken, wonen en om op te groeien in het prachtige Deventer.
Opleiding en werk
Na de lagere school ben ik in Deventer naar de MAVO gegaan. Daarna heb ik HAVO gedaan waarna ik in Deventer HEAO Commerciële economie aan Hogeschool Saxion (toen nog Hogeschool IJsselland) ben gaan studeren. Die opleiding heb ik in 1999 afgerond. De meeste van mijn studiegenoten en vrienden gingen daarna werken maar ik besloot verder te studeren. Ik heb vervolgens Toegepaste Communicatiewetenschap gestudeerd aan de Universiteit Twente. Die studie rondde ik in mei 2003 af met mijn onderzoeksscriptie.
De dag na de presentatie van mijn afstudeeronderzoek had ik al een baan: in de afwaskeuken van een zorginstelling waar ik toen al 10 jaar als bijbaan naast mijn studie had gewerkt. Ik kon er zo fulltime aan de slag bij gebrek aan vacatures die aansloten op mijn studies.
Ik was ondertussen in mijn vrije tijd actief geworden voor de PvdA, zocht werk en werkte fulltime in een afwaskeuken. Na een half jaar vond ik parttime werk bij een gemeentelijke projectorganisatie als docent en projectmedewerker. Daarnaast bleef ik werken in de afwaskeuken. Toen dit gemeentelijke project afgerond werd begin 2005, ging ik fulltime verder bij een tijdelijke projectorganisatie van de provincie Overijssel. Ik werkte nog steeds in mijn weekenden in de afwaskeuken.
Je zou jezelf bijna afvragen: waarom komt toch steeds deze afwaskeuken terug? Ik denk omdat deze plek mij uiteindelijk echt gevormd heeft. In deze keuken heb ik tussen mijn 15e (toen ik daar begon) en mijn 27e jaar het meeste geleerd. Naast hard werken leerde ik er hoe de wereld zo’n beetje in elkaar zit. Ik zag er hoe moeilijk mensen het soms kunnen hebben en hoe trots de mensen, die soms al 25 jaar in die keuken werkten, op hun werk kunnen zijn.
Daar kan, naar mijn mening, geen studie of andere baan tegenop.
Met pijn in mijn hart nam ik medio 2005 afscheid van mijn collega’s in de afwaskeuken toen ik een baan kreeg als beleidsmedewerker bij de Tweede Kamerfractie van de PvdA in Den Haag.
Het was allemaal niet meer te combineren en ik was uitgeleerd bij mijn collega’s in de keuken.
Maar het was een les om nooit te vergeten.
Van afwaskeuken naar Binnenhof, het was een hele stap.
